یخنوردی در آبشار نیاگارا

Will Gadd climbing the Niagara Falls on 27 January 2015

سال گذشته آبشار نیاگارا تقریبا به تمامی یخ بسته بود، امری که سالها بی سابقه بود. امسال اما از آن یخ خبری نیست ولی کناره های آبشار بقدر کافی یخ زده و در نتیجه ویل گد Will Gadd، یخنورد حرفه ای و 47 ساله کانادایی همراه با  Sarah Hueniken  پس از گرفتن مجوز از مقامات ذیربط اقدام به صعود از آبشار کرده است. "تقریبا 150000 تن آب با سرعت 100 کیلومتر در دقیقه جریان دارد. به جریان آب خیلی نزدیک بودم؛ آنقدر که می توانستم تبر یخ را در آبشار فرو کنم."

 ویل گد، می گوید درجه صعود +WI6 بوده است. و "یخ لایه لایه بود. یعنی یک لایه یخ، بعد یک لایه برف و هوا، و بعد یک لایه یخ دیگر. کاملا بی ثبات."

سلانه بیش از 20 میلیون نفر از آبشار نیاگارا دیدن می کنند.

 کلیپ های کوتاهی از این یخنوردی را می توانید در لینکهای زیر ببینید:

http://www.planetmountain.com/english/News/shownews1.lasso?l=2&keyid=42454

http://www.rockandice.com/lates-news/will-gadd-sends-niagara-falls

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در جمعه دهم بهمن 1393 و ساعت 22:8 |

 آلکساندر مگوس: سومین صعود  Lucid Dreaming 8C

آلکساندر مگوس، اعجوبه سنگنوردی آلمان، سومین صعود Lucid Dreaming  ( رویای شفاف ) را در بیشاپ کالیفرنیا انجام داد.

تلاش برای صعود بولدر  Lucid Dreaming  با گیره های گرانیتی تیز،  خیلی سخت بود و به مگوس آسیب زد. مگوس ناگزیر چند روز استراحت کرد اما سرانجام درحالیکه رطوبت شرایط خوبی برای صعود فراهم کرده بود موفق به صعود شد. "وقتی که گیره ها خیلی صاف و لغزنده هستند کمی رطوبت چسبناک 'sticky wet' موجب اصطکاک بیشتر می شود."    

 Lucid Dreaming اولین بار در سال 2010 توسط پل رابینسون و سپس در ژانویه 2014 توسط دانیل وودز صعود شده؛ صعود مگوس، سومین صعود است.

مگوس از سنگنوردان معروف جهان است؛ اولین آنسایت 9a متعلق به اوست. مگوس در سال 2014 در کنار آدام اوندرا بیشترین صعودهای 9a را انجام داده است.

rockandice

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در چهارشنبه هشتم بهمن 1393 و ساعت 13:56 |

 کلنگ طلایی 2015: کریس بانینگتون، جایزه یک عمر دستاورد کوهنوردی

مراسم جایزه کلنگ طلایی 2015، که بیست و سومین مراسم این جایزه در طول تاریخ خود است، از 9 تا 12 آوریل ( 20 تا 23 فروردین 94 )، در پای مونبلان و در دو شهر شامونی فرانسه و کورمایور ایتالیا برگزار خواهد شد.

امسال، جایزه یک عمر دستاورد کوهنوردی ( Lifetime Achievement Award ) به خاطر یک عمر تلاش موثر در کوهنوردی و الهام بخشی به نسل های جدید کوهنوردان، به کوهنورد 81 ساله و معروف انگلیسی، کریس بانینگتون اعطا خواهد شد.

در سالهای گذشته، و به ترتیب از سال 2009: والتر بوناتی، رینهولد مسنر، دوگ اسکات، روبرت پاراگو، کورت دیمبرگر ، و جان روزکلی موفق به دریافت این جایزه شده اند.

کریس بانینگتون متولد 6 آگوست 1934 لندن است. با پیوستن به آکادمی نظامی سلطنتی به عنوان مربی کوهنوردی، کوهنوردی جدی خود را آغاز کرد. تلاش های او به عنوان کوهنورد و سرپرست اکسپدیشن ها فوق العاده است. به عنوان یک الهام بخش و مشوق کوهنوردی "دستاوردهای او نقطه عطفی در کوهنوردی آلپ و هیمالیا است."

بانینگتون، تا کنون 15جلد کتاب نوشته، در برنامه های متعدد تلویزیونی شرکت کرده، چندین جایزه دریافت کرده ، پست های مدیریتی زیادی داشته، و مهمتر اینکه هنوز هم در 81 سالگی کوهنوردی می کند!

لیست صعود های برتر 2014 و نامزهای جایزه اصلی کلنک طلایی در ماه فوریه، و برنده یا برندگان نهایی جایزه اصلی در ماه آوریل اعلام خواهد شد.

From 9 - 12 April 2015 Courmayeur and Chamonix will host the 23rd edition of Piolets d’Or, the Oscars of mountaineering. British alpinist Sir Chris Bonington will receive the Piolet d'Or Carrière.

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در چهارشنبه هشتم بهمن 1393 و ساعت 10:46 |

 نانگا پاربات: روایت الیزابت ریوول از تلاش زمستانی - به دوستی ها ادامه خواهم داد

17 ژانویه: روز 7800 متری

الیزابت، روایت خود را از سرمای شدید و از زیبایی شگفت انگیز غروب 16 ژانویه در ارتفاع 7200 متری شروع می کند. همه  چیز به استثنای کیسه خواب یخ زده بود. با توجه به فاکتور باد، سرمایش باد، منفی 40 تا منفی 50 بود. با وجود این، غروب آفتاب در آن ارتفاع به واقع هیجان انگیز بود. سرمای شدید و هیجان تلاش برای صعود قریب الوقوع قله، خواب را در آن شب از الیزابت و تومک گرفته بود.  

آن شب، شبی طولانی نبود. دو کوهنورد بعد از یک ساعت آماده شدن، سرانجام ساعت 3 صبح از چادر شان بیرون آمدند." فضای کوچک و دلگیر چادر ناپدید شده بود؛ حالا، روی کرامپون های خود بودیم با تبر های یخ برای صعود"

صعود، در شرایط فریز زمستانی انجام می شد. "به واقع اولین بار بود که چنین سرمایی را احساس می کردم. می دانستم که هر توقفی یا هر تغییری مهلک خواهد بود. در ارتفاع 8000 متری بودیم، و در شرایط به شدت سخت زمستانی. حتی اگر مسیر خیلی فنی نبود اما شرایط زمستانی، یکی از سخت ترین صعود ها را به من تحمیل کرده بود."

اواسط روز در ارتفاع 7800 متری بودند؛ جاییکه مسیر آنها به مسیر هرمان بوهل، اولین صعود کننده نانگا، وصل می شد. اما هوا رو به خرابی گذاشت و آنها مجبور به عقب نشینی شدند. " اگر دستهایم را کش می دادم، می توانستم قله را با لمس انگشتانم  "احساس" کنم. قله خیلی نزدیک بود. هیجان زده، اما آرام بودم. هوا رو به خرابی گذاشت؛ برگشت از آن نقطه آسان نبود، بخصوص وقتی که می دیدم تا آن لحظه همه چیز رو به جلو بود." 

10 روز تلاش برای صعود قله

"ما روز جمعه، 9 ژانویه، بیس کمپ را ترک کردیم. به خاطر اینکه قرار بود 10 روز در ارتفاعات  بالا بسر بریم، بنابراین کوله پشتی های ما خیلی سنگین بود. مسیر طولانی بود. امسال این مسیر تنها مسیر ممکن است. سایر مسیر ها در بعضی قسمت ها به شدت خشک و بدون یخ هستند."

اولین شب در قلب یخچال دایامیر سپری شد. روز دوم به کمپ 2 زیر قله گالانو رسیدند. روز سوم برای رسیدن به کمپ 3؛ در پای مسیر مسنر – 2000؛ از شکاف های یخی مهیب عبور کردند. روز چهارم به خاطر باد شدید هیچ پیشرفتی نداشتند. 

روز پنجم با پشت سر گذاشتن جندین برج یخی به کمپ 3 در ارتفاع 6600 متری رسیدند. " روز بعد (ششم) تا ارتفاع 7000 متری پیش رفتیم. تومک در پاهایش احساس سرما می کرد. من، نوک بینی ام یخ زده بود. خورشید خیلی دیر ساعت 11 صبح درخشید، اما غروب زیبایی داشتیم." روز بعد (روز هفتم) آنها در ارتفاع 7200 متری بیواک کردند.

روز هشتم، در آرزوی رسیدن به قله، صعود خود را شروع کردند، اما در ارتفاع 7500 متری مجبور به عقب نشینی شدند. آنطور که تومک در پیام شفاهی خود می گوید آنها فاصله خود تا قله را اشتباه محاسبه کرده بودند. روز نهم، روز تلاش برای صعود قله بود.

 فرود

از ارتفاع 7800 متری، دو کوهنورد فرود آمدند و در ارتفاع 7200 متری بیواک کردند. اما دیگر غذا و سوخت نداشتند." از گشنگی و تشنگی می مردیم، با پروژه خود دست وپنجه نرم می کردیم."

"روز بعد فرود خود را شروع کردیم. مجبور بودیم به خود مان متکی باشیم...." زیرا دانیل ناردی به دلیل آنچه که خود فکر می کرد گفته بود که به خاطر خودسری ها و ناهماهنگی های الیزا و تومک آنها دیگر عضوی از تیم نیستند. .... و حالا، این اندیشه حسرت بار الیزا "... زنده باد "مرام دوستی" در کوه ها...." !!

فرود در هوایی خوب و خوش ادامه داشت و آنها به ارتفاع 6500 متری رسیدند.

تومک، ناپدید می شود

"صدا، بلند و ناگهانی بود، بنگ، دیدم که پاها و بدن تومک وارونه شده: پل برفی شکسته بود. فریاد زدم" تومک...!..." اما صدایی نیامد. او سقوط کرده بود. به لبه شکاف یخی نزدیک شدم. صحنه ی وحشتناکی بود؛ شیب برفی 80 درجه و حفره ای سیاه. خدای من! تومک! هنوز نامش را فریاد می کردم اما پاسخی در کار نبود. همه چیز به مغزم هجوم آورد: بچه هایش، دوستش آنا، همسرم ژان کریستف، و من تنها در این یخچال دشمن خو.....گستره عظیم تنهایی..."

" بالاخره، چیز خیلی کوچکی دیدم- خدای من! تومک بود- "تومک، حالت چطوره؟ جاییت شکسته؟ می تونی بالا بیایی؟ ارتفاع زیاده." و او جواب داد که قکر نمی کنم جایی شکسته باشه اما نمی توانم بالا بیایم."

الیزابت برای آوردن طناب بی درنگ به پایین برگشت. آنها در آن پایین حدودا 200 متر طناب دپو کرده بودند. در برگشت، تومک را صدا کرد اما هیچ پاسخی از درون شکاف یخی نیامد. "بالاخره، از جایی دورتر صدایی شنیدم "الی..." و این از انتهای غار نبود، بلکه از سمت چپ بود. تومک، بعد از فائق شدن بر احساساتش توضیح داد که در عمق غار و از روی پل های برفی خطرناک عبور کرده و راهی برای خروج یافته بود."

تومک،مسکن می خورد؛ دو کوهنورد آرام و آهسته فرود می آیند و سر انجام به بیس کمپ می رسند.

خروج از منطقه:

الیزابت ، 21 ژانویه بیس کمپ و سپس 23 ژانویه اسلام آبادرا ترک کرد. " شگفت زده از منش منفی دانیل ناردی؛ اما، با آرامش و اطمینان بعدی که از دیگران دریافت کرده ام به رابطه های عمیق دوستی ادامه خواهم داد." 

explorersweb

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در دوشنبه ششم بهمن 1393 و ساعت 21:31 |

نانگا پاربات: تومک، کوهنورد لهستانی به تلاش زمستانی خود پایان داد

تومک ماسکویچ ، شاید معروف ترین کوهنورد زمستانی نانگا پاربات باشد. تلاش امسال او پنجمین تلاش زمستانی او بود. تومک لهستانی به اتفاق الیزابت ریوول فرانسوی، تا ارتفاع 7800 متری صعود کردند اما به خاطر شرایط بد، هر دو مجبور به برگشت به بیس کمپ شدند. تومک در حین فرود در ارتفاع 6500 متری دچار حادثه شد؛ پل برفی زیر پای اش شکست، در یخچال برفی به عمق 50 متر سقوط کرد، پا و دنده اش آسیب دید، اما با کمک همنوردش نجات یافت، به بیس کمپ برگشت و به کار خود خاتمه داد. 

" الیزا، جلو می رفت. او خیلی سبک بود و از روی پل برفی بدون مشکل عبورکرد. اما پل برفی، زیر پای من و در گام دوم شکست. با پشت در شکاف یخی سقوط کردم. هیچ کنترلی نداشتم. در نگاه من چشم انداز آسمان در  گردش کیهانی خود کم رنگ می شد. محصور در دیواره ها، در عمق 50 متری یخچال همه چیز به پایان خود رسید و البته من زنده بودم..... به هیچ وجه نمی توانستم به تنهایی از آنجا بیرون بیایم".  الیزا،نجاتش می دهد.

تومک و الیزابت 10 روز بود که در ارتفاعات بالای بیس کمپ تلاش می کردند. کمپ 4 خود را در ارتفاع 7000 متری برپا کرده بودند، تا ارتفاع 7800 متری نیز پیش رفته بودند، به لحاظ ارتفاع در فاصله 300 متری و به لحاظ طول مسیر در فاصله 2 کیلومتری قله قرار داشتند. در هر حال شرایط بد اجازه صعود قله را نداد. هیچ شانسی برای رسیدن به قله نداشتیم. سه روز آخر، باطری تلفن آنها تمام شده بود و هیچ تماسی بین آنها و بیس کمپ وجود نداشت. در هر حال فعلا نگرانی ها پایان یافته و آنها به بیس کمپ برگشته اند. تومک لهستانی به تلاش خود پایان داده اما الیزابت فرانسوی....؟

نانگا - بیس کمپ دایامیر

explorersweb

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در سه شنبه سی ام دی 1393 و ساعت 10:29 |

باراک اوباما: به تامی کالدول و کوین جورگسون مغروریم

باراک اوباما:

به تامی کالدول و کوین جورگسون برای پیروزی در ال کاپیتان مغروریم. شما به ما یاد آوری کردید که هرچیزی امکان پذیر است.

So proud of Tommy Caldwell and Kevin Jorgeson for conquering El Capitan. You remind us that anything is possible 

و طنز شیرین روزگار اینکه تامی کالدول سه روز قبل در تویتر نوشته بود:

به همه ی آنان که در باره دان وال می نویسند:  پروژه دان وال تلاش برای پیروزی نیست، بلکه تلاش برای تحقق یک رویا ست.

To anyone writing about #dawnwall, this is not an effort to "conquer", it is about realizing a dream

 و ما در این سوی جهان برای هر دو شما احترام قائلیم!

------------------------------------

دوستان، ارزش خبر در سرعت و دقت آن است. این خبر باید صبح پنجشنبه منتشر می شد اما اینترنت قطع بود. و حالا نیمه شب است. ما رویاهای بسیار کوچکی داریم. یکی از این رویاها این است: داشتن یک قطره اینترنت راحت و آسان!

جشن تحقق یک رویا، و نه یک پیروزی

و در آن بالا در آغوش همسران خود

عکس ها در ادامه مطلب:


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در پنجشنبه بیست و پنجم دی 1393 و ساعت 23:41 |

 ال کاپیتان: باراک اوباما تلاش می کند تا با سنکنوردان تماس بگیرد و صعودشان را تبریک بگوید

عکس از آلکس هانولد

تامی کالدول (چپ) و کوین جورگسون در انتهای مسیر دان وال

صعود آزاد و اودیسه وار 7 ساله دان وال سرانجام در یک تلاش 19 روزه و در زمستانی ترین ماه سال محقق شد. و حالا این باراک اوباما است که تلاش می کند تا با تامی کالدول و کوین جورگسون تماس بگیرد و این صعود را به آنان تبریک بگوید. ".....Barack Obama is trying to call the climbers to congratulate them" 

مسیر دان وال به ارتفاع 900 متر داری 32 طول است که 3 طول آن 9a است.

8 سال پیش بود که ایده ی صعود آزاد دان وال توسط تامی کالدول جرقه زده شد. فیلم این ایده توسط برت لوول منتشر شد. در سال 2009 کوین جورگسون با دیدن فیلم به کالدول پیوست.

اولین تلاش در سال 2010 انجام شد. تیم دو نفره جند ماه تلاش کرد اما سرانجام توفان یوسیمتی آنها را متوقف کرد.

در سال 2011 کوین، در طول 16 که به کراکس داینو معروف است سقوط کرد، استحوان های بدنش کوبیده و رباط های قوزک پایش کشیده شد.

در سال 2013 تامی کالدول به دلیل سقوط کیسه سنگین ابزارها که به هارنس اش بسته بود دچار آسیب دیدگی دنده ها شد و چند ماه امکان تلاش نداشت.

امسال اما، صعود آزاد سخت ترین دیواره بلند محقق شد. تیم، فصل زمستان را انتخاب کرد، چون به تجربه دریافته بود که بیشترین موفقیت را در روزهای سرد داشته است، زیرا سرما باعث می شود که اصطکاک کفش سنگنوردی و پوست در بهترین وضعیت خود باشد.

تامی کالدول بطور مستمر و بدون هیچ عقب نشینی جدی مسیر را صعود کرد؛ او البته در طول 16، کراکس مسیر را دور زد.

کوین جورکسون در طول 15، تلاشی حماسی کرد. او برای عبور از این تراورس طی 7 روز 11 بار روی گیره های کوچک تیغه ای تیز با سرانگشتانی شکافته شده تلاش کرد و سرانجام موفق شد . کوین اما از کراکس داینو فرار نکرد، او طول 16 را بصورت اوریجینال صعود کرد.

اولین صعود مصنوعی یا صعود با ابزار کمکی (Artificial climbing - Aid climbing) در مسیر دان وال، 45 سال پیش در سال 1970 توسط دین کالدول ( نه تامی! ) و وارن هاردینگ صورت گرفت. در حالیکه این روزها انتقاداتی در رسانه های غربی در خصوص صعود آزاد (Free climbing) این مسیر توسط تامی و کوین وجود دارد، اما دین کالدول آنرا تایید می کند و می گوید" من این بچه ها را تایید می کنم! شباهت کمی بین صعودهای یوسمیتی امروز و دهه 1960 می بینم، اما روح سنگنوردی همان است...."

این وبلاگ در روزهای اخیر و در چند پست به این صعود پرداخته است.

تامی (سبز) و کوین در انتهای مسیر می دوند

Tommy Caldwell (green) and Kevin Jorgeson run to the finish of the first free ascent of the Dawn Wall Photo: Chris Burkard / Patagonia

 

و به زودی در آن بالا در آغوش یک صعود فنی - تاریخی

A soon-to-be historic hug at the summit of the technical climbing

 

تامی و همسرش بکا در جشن صعود

Tommy Caldwell celebrates on the summit with wife Becca. Photo: Chris Burkard / Patagonia

 

A topo of the route. Photo: Nate Ptacek / Patagonia

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در پنجشنبه بیست و پنجم دی 1393 و ساعت 9:19 |

ال کاپیتان: صعود اودیسه وار 7 ساله دان وال در پایان خود

 فردا 15 ژانویه ( 25 دی ) صعود اودیسه وار 7 ساله دان وال پایان خواهد یافت. مهمترین خبر گزاری های جهان در راهند تا از روز آخر پروژه دان وال فیلم و گزارش تهیه کنند؛ فردا در چمن پای ال کاپیتان تامی کالدول و کوین جورگسون مصاحبه خواهند داشت.

آنها صعود آزاد دان وال، را در یک تلاش و از 28 دسامبر گذشته شروع کردند و با صعود موفق خود استاندارد جدیدی از دیواره نوردی ( Big Wall/Multi-Pitch ) را ارائه کردند: 32 طول طناب که 3 طول آن 9a ( برای تامی کالدول 2 طول )  و 10 طول آن بین +8a تا 8c است. تا کنون سخت ترین دیواره نوردی ( BW/MP ) جهان فقط 2 طول 8c داشته است.

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در چهارشنبه بیست و چهارم دی 1393 و ساعت 23:32 |

دنالی - آلاسکا: اولین صعود سولو در زمستانی ترین ماه سال 

Lonnie Dupre near the 17,200-foot high camp on Denali's West Buttress Route. Photo courtesy of Facebook.com/oneworldendeavors.

لانی داپر،  53 ساله، ادونچریست آمریکایی، با 25 سال کاوشگری در مناطق قطبی، در چهارمین تلاش زمستانی خود در چهار سال پیاپی سرانجام امسال موفق شد 11 ژانویه اولین صعود سولو قله دنالی در آلاسکا را در زمستانی ترین ماه سال( ماه ژانویه ) به نام خود ثبت کند.

لطفا اطلاعات بیشتر را در لینک  bivy.blogfa.com/post/455  پیگیری فرمایید

 http://www.climbing.com/news/lonnie-dupre-summits-denali/

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در سه شنبه بیست و سوم دی 1393 و ساعت 16:39 |

 ال کاپیتان: کوین جورگسون در طول 20 به تامی کالدول پیوست


کوین جورگسون که یک هفته در طول 15 توقف و تلاش اندوهبار داشت سرانجام در طول 20 مسیر به همنورد خود تامی کالدول رسید. آنها برای رسیدن به نقطه تاپ مسیر 12 طول آسان حداکثر تا درجه 7c در پیش روی دارند. تامی کالدول 36 ساله و عضو ارشد تیم است و این پروژه دوازدهمین صعود آزاد او در مسیر های مختلف ال کاپیتان است. کوین جورگسون 30 ساله است و این پروژه اولین صعود آزاد او در ال کاپیتان است.
 قبلا گفته بودیم که پروژه دان وال در ال کاپیتان موضوع نشریاتی مثل نیویورک تایمز نیز شده است . خالی از لطف نیست که نظر <<نیویورک تایمز>> را بخصوص در مورد معنا و مفهوم صعود آزاد که دو روز پیش نوشته شده عینا بخوانیم: 

Few of the nearly 100 routes up El Capitan have been free-climbed, meaning that ropes are used only to catch a climber’s fall — not to aid the ascent. Tommy Caldwell and Kevin Jorgeson are trying to free-climb the nearly 3,000-foot Dawn Wall, a vertical sheet of mostly smooth granite that many believe is the most difficult climb in the world 

و <<نشنالجئوگرافیک>> نیز 2 روز پیش ضمن ارائه گزارشی از پروژه دان وال در خصوص صعود آزاد می نویسد: 


 Free climbing means the pair must use their hands and feet to ascend the natural features presented by the rock, employing ropes and gear only to stop a fall

+ نوشته شده توسط عزیز حبیبی در سه شنبه بیست و سوم دی 1393 و ساعت 15:42 |